Listopad 19 2018 18:27:00   
Przetłumacz stronę

Nawigacja
Panele
Artykuły Pliki
 
Transfery
Brak newsów w tej kategorii
Test polskich znaków diakrytycznych: ĄąĘ꯿ŹźĆćÓ󣳌ś
Anna Szczęsny-Kuciemba Świadectwo
Witajcie wszyscy Czytający!
Bardzo cieszę się, że w końcu zdecydowałam się porzucić wszystko ważne i zupełnie mało ważne i usiąść, by napisać te kilkadziesiąt, a może kilkaset (zobaczymy) bardzo ważnych dla mnie zdań. (Tak już jest, że gdy mamy zrobić coś naprawdę ważnego…  hmm… wszystko nagle zwala się na głowę lub… po prostu nam się nie chce, z przyczyn często bliżej niewyjaśnionych. Tak było i ze mną). Ale przejdźmy do meritum.
Urodziłam się w rodzinie katolickiej. Tak bardzo często zaczyna się wiele świadectw w naszym kraju. Cóż, szczerze? Katoliczką to ja nigdy nie byłam, może jedynie z tzw. „urodzenia”. Chciałam wierzyć, bardzo chciałam, szczerze. Byłam dzieckiem otwartym na Boga. Może jak każde dziecko. Gdy w wieku kilku lat złapałam w rączki małą Biblię w obrazkach dla dzieci… zachwyciłam się, najpierw obrazkami, potem umiałam już składać literki. I poczułam „to”. Czułam Bożą obecność. Jego miłość do mnie.
Mijały dni. Miesiące. Minęło kilka lat. Komunia, bierzmowanie... spowiedź co miesiąc. Pytałam duszpasterzy o to, tamto, dlaczego wieszamy metalowego Jezusa na ścianach? Po co te krzyże? Dlaczego tyle obrazów? Czemu ludzie modlą się do figurki Maryi, która jest noszona po moim mieście i podobno płacze krwią? Dlaczego tak strojnie w kościele? Po co to wszystko? Czemu obmawiamy sąsiadów zaraz po wyjściu z mszy? Itd. itp. itd. itp. i w kółko. Złość, brak odpowiedzi, odpowiedzi w stylu: „bo tak jest”, „bo tak trzeba”… mnie to nie wystarczało.
Potem był „rock’n’roll etap”… czyt.: marihuana, tanie wino, czasem J. Walker… piwo strumieniami, mocna muzyka, coraz bardziej mroczna, kolor czarny… pierwsze glany, stary skórzany płaszcz... marzenia nawet zaczęły się spełniać, czyt. pierwsze Martensy… jakaś kaska, kieszonkowe, znajomi, dużo kłamstw. Doroślałam. Z poszukującej Boga dziewczynki wyrastała młoda buntowniczka, pewnie jak większość moich rówieśników, były kolczyki, tatuaż… najpierw jeden, bunt, gniew, dużo strachu, nieprzebaczenia wobec bliskich osób, trochę nienawiści, pogarda wobec słabych, tych, którzy nie umieli radzić sobie z silniejszymi od siebie. Ja rosłam w siłę, w swojej pysze, uporze, złości. Brudne kartki z mojego pamiętnika.
Bywało trochę facetów. Byli różni. Ale musieli być twardzi. Musieli być męscy. Ale bywali różni. Czasem odchodziłam bez słowa, wiem, że raniłam ludzi. Nie czułam smutku, nie było żalu. Jakbym traciła umiejętność odczuwania głębszych emocji.
Pierwszy „poważny związek” rozpoczął się jakoś w okresie matury. Dużo mi się wydawało. Rzuciłam studia w Gdańsku, nim je mogłam rozpocząć. Zawsze chciałam studiować i potem mieszkać nad naszym polskim Bałtykiem. Miłość musi w końcu wygrać… Nie wygrała, choć przez kilka lat myślałam, że się uda.
W tzw. (o ile on istnieje) „międzyczasie” „otarłam się” o pewien wiklinowy koszyczek. W nim było… pełno maleńkich kartek. Na nich… dziwne rzeczy, np. „Jan 3;16”. „Gdzie ja jestem?!” – myślałam. „No tak, wpadłam w sektę, albo Świadkowie…” – odsłaniam przed Wami moje myśli. To było u znajomych w domu. Potem dowiedziałam się, co to był za koszyk. Zawierał Słowo Boże, tj. fragmenty Biblii, np. Jan 3;16 oznaczał 3 rozdział Ewangelii Jana, werset 16 – nie umiałam tego wówczas pojąć, ani tym bardziej… odnaleźć w Piśmie Świętym. Taka była prawda. A byłam przecież po komunii, bierzmowaniu, lekcjach religii…. Wstyd? Być może.
Znajomi chodzili do „dziwnego kościoła”. Znałam cerkiew, znałam islam, wiedziałam o judaizmie oraz katolikach, to tyle. Na tamten czas. Kiedyś, muszę przyznać, wszystko było jakby prostsze. Od kilku lat obserwuję ekspansję nauk i trendów religijnych (wybaczcie wtrącenie). Ale oni byli jacyś „dziwni”. Spokojni, uprzejmi, „co to jest?” – myślałam. Jako „urodzony poszukiwacz prawdy” postanowiłam zapytać, czy mogę przyjść do ich kościoła i zobaczyć, „o co chodzi”. Ucieszyli się. Poszłam.
Był tam wówczas zaproszony gość, „brat Aleksander ze Słowacji”. Brat?? Hmm… przyszłam z nimi, ktoś mnie przywitał, zaproponował miejsce, usiadłam w swoim mocnym makijażu, kilku kolczykach i buncie w oczach gdzieś na samym końcu małej skromnej salki i… zaczęło się. Okazało się, że „ci panowie z przodu” mieli krawaty, marynarki, a gość ze Słowacji mówił coś, co było nie do wytrzymania. Rozwalało mi serce, coś we mnie pękało. „Jezus umarł za ciebie na krzyżu, kocha cię i rozumie każdą trudną sytuację”… „jest Zbawicielem, jedynym Bogiem, który przyszedł w ciele dla naszego zbawienia”, „On jest skałą, na której jedynie warto budować swoje życie”… jako studentka psychologii nie zamierzałam słuchać żadnych bzdur, analizować prób psychotechnik, czy jakichś manipulacji, doszukiwałam się wszelkich możliwych zagrywek psychologicznych, aż tu nagle… rozejrzałam się dokoła. Patrzę i widzę małą, skromną salę, „gołe”, białe ściany, żadnych ozdób, żadnych obrazów, z przodu drewniana „kazalnica” z drewnianym gładkim krzyżem, ludzie skromni, bez żadnych szaleństw.
Potem „dowalił” mi drugi pan w garniturze, pytałam znajomych, „kiedy wyskoczy jakiś ksiądz” – oni na to, że „to jest pastor, że to taki jakby ksiądz, ale może mieć rodzinę i normalnie pracuje”… szok! A potem „dokopał mi” na koniec trzeci pan – syn pastora, jak się okazało. Zagrał na skromnym pianie „Prawdę Jedyną” Janusza Bigdy.
Słuchałam słów tej pieśni… i nie dawałam rady. „Prawda jedyna, słowa Jezusa z Nazaretu, że Swego Syna posłał z niebios Bóg na świat, aby niewinnie cierpiąc zmarł za nasze grzechy i w pohańbieniu przyjął winy wszystkich nas… Ref. Dzięki Ci, Boże mój, za ten krzyż, który Jezus cierpiał za mnie (…)”. Te słowa dokumentnie wbiły mnie w krzesło, wewnętrznie się rozleciałam, cała się trzęsłam. Takie emocje pojawiły się nagle, gdzieś z mojego wnętrza. Wycierałam w skrytości oczy, przecież nie mogłam okazać słabości. Ale Bóg już wiedział, co robi. Krok po kroku.
Jakiś czas później wychodziłam z tego małego kościoła z innymi, próbowałam wtopić się w mały tłum, ten sam człowiek, który najpierw mnie witał, podszedł, zapytał, czy mi się podobało. Co?! Byłam zła. Zapłakana, rozmazana, wkręcałam mu coś nt. alergii, że ciężko mi się oddycha, że łzawią mi oczy. A on miał w oczach coś na zasadzie: „tak, widzę, ale jestem pewien, że to Boże dotknięcie, a nie alergia”. Ale byłam słaba! A chciałam być taka silna. Nie umiałam przyznać się do swoich prawdziwych uczuć. Na zawsze zapamiętam to szczere zainteresowanie moją osobą i jego uprzejmość.
Potem się „zaczęło” – Bóg zaczął mówić do mojego serca. Niedawno usłyszałam „dowcip”. „Kiedy człowiek mówi do Boga nazywamy to modlitwą, a gdy Bóg do człowieka to to jest schizofrenia”. Mnie to wcale nie bawiło, choć inni się śmiali. On był, jest i będzie trwał. A ponieważ żyje, to choć Go nie widzę, mogę Go czuć, doświadczać i słyszeć. Choć to niedorzeczne być może („Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają” - List do Hebrajczyków 11, 6).
Jakiś czas później znów wróciłam myślami do wiklinowego koszyka. Znów go widziałam. Siedziałam naprzeciw niego. Rozejrzawszy się dokładnie, czy nikt ze znajomych, u których znów byłam mnie nie widzi, po raz pierwszy w życiu uklękłam, bo chciałam i po raz pierwszy szczerze modliłam się, bo tego chciałam – poprosiłam samego Boga, bezpośrednio, wprost, swoimi słowami… o Słowo z tego koszyka, ale takie słowo dla mnie, dosadne, „takie, żebym wiedziała, że Ty jesteś, że istniejesz, że to wszystko to nie emocje i nie żadna ściema, ani manipulacja”… Wtedy znikąd pojawił się jakiś głos, zaczął ze mnie szydzić… nie wiedziałam, co się dzieje, kpił z tamtej pieśni, z moich uczuć, z krzyża Jezusa, zaczęłam domyślać się, do kogo należy… czy Wy też się domyślacie? Potem usłyszałam jeszcze jeden głos… Głos… dużo cichszy, ale dużo wyraźniejszy, potężny, ale bardzo łagodny. Mówił, że to, co teraz się dzieje jest tym, czego szukało moje serce, czego tak naprawdę pragnę… ale zatwardziłam swoje serce w ciągu wielu przykrych doświadczeń, w nieodpowiednim towarzystwie, pielęgnując negatywne emocje, żale, złość - to wszystko była prawda (pamiętam „syndromy dnia następnego”, kiedy leżąc w łóżku płakałam i zadawałam sobie pytanie, dokąd zmierzam, dokąd prowadzi moje życie, na zewnątrz poukładana, dobre oceny, w środku pełna sprzeczności i zbuntowana do granic swoich możliwości).
Znów się zbuntowałam. W myślach wykrzyczałam „dość!”. Zawołałam gdzieś z wewnątrz siebie do Boga, którego pamiętałam z dzieciństwa, którego nie znalazłam w kościele, nie widziałam w zbyt wielu ludziach… poprosiłam o Słowo. Wyjęłam karteczkę. Było tam napisane: „Iz. 45,2-3”. Ale o co chodziło? Nie wiedziałam. Na stole leżała Biblia. Wystawała z niej wstążka. Stara, postrzępiona. Otworzyłam - było napisane „Nowy Testament”. Przeszukałam listę. Nie było niczego zaczynającego się od liter „Iz.”. Pomyślałam wtedy „skoro jest Nowy Testament, to musi być i Stary, zwłaszcza, że jestem w połowie tej Biblii”. Dziś wydaje mi się to przezabawne. Ale ogólnie było to dość przykre, to, że osoba w wieku ponad 20 lat nie kuma podstawowych spraw. A przecież chodziło się do kościoła przez okres dzieciństwa, na religię, itd. Tylko można chodzić i można chodzić. Ale wróćmy do mojego „Iz. 45,2-3”. Po dłuższej chwili odnalazłam to, o co chodziło. A było tam napisane tak:
„Ja pójdę przed tobą i wyrównam drogi, wysadzę spiżowe wrota i rozbiję żelazne zawory. I dam ci schowane w mroku skarby i ukryte kosztowności, abyś poznał, że Ja jestem Pan, który cię wołam po imieniu, Bóg Izraela” (była to Księga Izajasza, 45 rozdział, wersety 2 i 3).
To, co czułam podczas czytania tych słów jest trudne do opisania. Wiele razy słyszałam potem od znajomych: „przestań, wydawało ci się”, „daj spokój, przecież mogłaś „wylosować” dziesiątki innych pasujących ci słów”…. Może, ale wiem jedno, wiem, że kiedy On mówi, doskonale wiesz, że mówi właśnie teraz i właśnie do Ciebie. Po prostu jeśli ktoś tego nie przeżył, być może będzie mu trudno to pojąć.
Mijał czas. Tamten koszyk nie dawał mi spokoju. Zaczęłam szukać Biblii w domu, trudno było ją znaleźć. W końcu miałam na biurku kilka tłumaczeń, chciałam porównywać. Sens czytanych słów był ten sam. Coś zaczynało się we mnie zmieniać, może przypominać?? Boże Słowo jest ponoć ziarnem, gdy padnie na odpowiednią glebę, może wykiełkować, nigdy nie wraca puste. Może siane ziarna w dzieciństwie, kiedy moje małe serce szczerze, choć po swojemu szukało Boga, zaczynały kiełkować? Czytajcie dalej.
Przyszedł czas decyzji. „Postanowiłem iść za Jezusem”, jak śpiewamy w jednej z pieśni. „Nie wrócę już, nie wrócę już”. Tak w wielkim skrócie. To był rok 2005. Potem nastąpiło wiele zakrętów, upadków, chwil, gdy myślałam, że nie wyprostuję kilku moich ścieżek. Ale „Jezus wciąż ten sam, wczoraj, dziś i na wieki” (Hebr.13,8). Przebaczający, miłujący grzesznika, ale nienawidzący grzechu.
Kilka lat temu przeżyłam spory kryzys wiary, tak można to ogólnie nazwać, świat za oknem za bardzo mi się przypomniał, chciałam, mówiąc obrazowo, żyć jedną nogą, jak kiedyś, a jedną nogą stać na prawdzie Bożego Słowa. Tak się nie da. Nie będę nikogo czarować. Zaczęłam być „letnia”, wystygać. Były wyrzuty, naprawdę szczerze i autentycznie źle mi było z samą sobą. Wydawało mi się, że jestem za daleko, by wrócić. Że On mnie nie przyjmie z powrotem. Ale potem czytałam do znudzenia 15 rozdział Ewangelii Łukasza. Dotarło do mnie, że mogę znowu wrócić. Że nie muszę żyć tak, jak tak naprawdę nie chcę. I wtedy miałam sen. Było w nim małe dziecko, dziewczynka – bawiła się w brudnej kałuży, była cała umorusana. Potem zobaczyłam ręce, które zabrały dziewczynkę z kałuży, zaniosły do wanny, była wykąpana i ubrana w czystą piżamę. Ten dobry Ktoś położył dziewczynkę spać. Potem był poranek. Wiedziałam, że naprawdę mogę wrócić, bo mój kochający Ojciec w Niebie mi przebaczy. Tak się stało. Chwała Mu za to.

~ ~ ~ ~ ~
Dziś szczerze dziękuję Jezusowi za zmienione serce, za doświadczenia, za wszystkie trudne decyzje, ból, łzy… to wszystko było potrzebne, by zmienić moje serce. Serce, które przywykło do nieposłuszeństwa, robienia tego, co chciało, do ranienia innych. Dziś mam wspaniałego Męża – prezent od kochającego Niebiańskiego Ojca. Wkrótce będę mamą. Potrafię przyznać się do błędu, przeprosić, mam wrażliwe serce, uczę się żyć tak, by podobać się Bogu, choć czasem to trudne.
Życie człowieka to droga. Wciąż, dzięki Bogu, nią idę. Mogę iść. O własnych siłach. Często myślę, ile mam. To, że widzę, mogę chodzić, czuć smaki, zapachy, że mogę słuchać, jak teraz na wiosnę śpiewa kos, może ktoś powie: „nie przesadzaj, to nic takiego”, ale dla mnie to cały pakiet cudów. Mam nadzieję, że ktoś się ze mną zgodzi. Jeśli nie, cóż, trudno.
Na koniec życzę każdemu Czytającemu spotkania osobiście Tego, który kocha nas całym sercem. I który to udowodnił. Udowodnił to na Golgocie, umierając za mnie i za Ciebie. I choć można to na setki sposobów podważać, ja dokonałam wyboru – po prostu wierzę w to. Doświadczam wielu błogosławieństw i Jego pomocy w codziennym życiu.
On żyje i króluje, był, jest i będzie, „Syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju”.  (Księga Izajasza 9, 5). Takim Go poznałam, taki jest i życzę Ci drogi Czytelniku tego wspaniałego, jedynego i najważniejszego w życiu Spotkania. Otwórz serce. Jezus powiedział: „Dlatego, jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych (…)” (List do Hebrajczyków 3, 7-8). Czas naprawdę szybko umyka.
A.S.-K.
Przejrzyj :
MusicBox3 Logowanie
 
Posłuchaj:
Play
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Losowe fotografie

Reklama
Głos Prześladowanych Chrześcijan

Strona Oficjalna Janusza Bigdy

Strona Główna Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce

Kościół Zielonoświątkowy Zbór "FILADELFIA" w Bielsku-Białej

Kościół Zielonoświątkowy w Polsce OKRĘG POŁUDNIOWY

Ewangelia.com

Radio Chrześcijanin

Miesięcznik Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce

Statystyki reklamowe

free counters
© 2001 by K.Z.Police modified 10.15.2009  WebDesign by Wiesł@w Bystrzycki

Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2018 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.
Aero7Theme modified by wieslawb1960
Wygenerowano w sekund: 0.04 10,903,676 wizyta